Gün gelir Gitmeye.......

Olurda gün gelir gitmeye karar verirsen söz ver …
Söz ver, ve beni de al mutlaka yanına.
Neresi olduğunun bir önemi yok gittiğin yerin sevgili, nerede olduğumuzun

önemi yok , sen varsan yanımda.
 
Yeter ki gitme sen ben’den ya da…
Gideceksen bile, beni de götür ,ayırma yüreğimi senden…
 
Olurda gün gelir gitmeye karar verirsen sevdiğim, söz ver…
Evet  n’olur söz ver bana, hiç unutmayacağını yüreğimi.
Hep aklının bir köşesinde dokunuşum kalsın mesela, kokum burnunun

ucuna gelsin mutlaka…
Ve mutlaka anlıkta olsa hatırlayacağına söz ver bu karşında çocuklaşan kalbimi.
 
Hiç unutma seni nasıl sevdiğimi.
 
Gün olur da hani, gidersen gözyaşlarımı emanet bırakma bana, salma anılarımızı koynuma…
Bil ki bırakırsan her gün yeniden ve tekrar tekrar erir yüreğim gidişinin ardından da; katlanamaz bu

acıya ve soluklaşır gider yaşamdan.
 
Hani demem o ki, gidişin hiç dönmemek üzere olmasın sakın;  küçük özlemlerle dolu ama sonu mutlu

vuslatlara gebe kısa ayrılışlar olsun bizimkisi.
Kırgınlıkların yol açtığı değil de zorunlu uzaklaşmalar girsin aramıza ama zaman asla ayırmasın

ellerimizi birbirinden.
 
Gün gelir de hani, hani gidersen gerçekten sevgili…
Unutma asla sevildiğini ve sakın unutma her daim bir şekilde hatırlayacağını yüreğimin seni.
 
Mutlu olduğum anda geleceğini mesela aklıma, unutma olur mu?
Unutma gerçek mutluluğu sende yakalayan kalbimin; sen yokken de gülümsediğinde sebebinin seni

düşünmek olduğunu ve sen de en mutlu olduğun anlarda getir aklına beni.
 
 
Ama yine de sen gitme…
Sakın gitme olur mu sevgili?
Gözlerinin maviliği serinletmişken içimi, sakın bir anda olsa getirme aklına gitmeyi.
Çaresizleştirme yüreğimi, güçsüzleştirme sakın ola beni.
 
Sen gidersen ne yapar bilmez çünkü benliğim, olur da gidersen nasıl katlanır , nasıl dayanır bilmez…
İnan bilmez nasıl ayakta kalması gerektiğini…
Bilmez ki sensizliği…
Bilmez ki sen’li olmayan düşleri…
 
Sırf bu yüzden sakın gitme…
N’olur gitme sevgili…
 
(Meral BİLGİÇ)

Eskimiş ve unutulmuş aşk şarkılarını yeniden dinlemeye başlayıp

ayrılık rüzgarının önünde böyle savrulunca

bir çözülmez düğüm olur yalnızlık

Boşunadır tarihin derinliklerinde kalmış İskender’in kılıcını beklemek

Gitmelerin bilinmez şehvetiyle

yolun sevdaya ihaneti gibi her gidişte çoğalan yalnızlık içinde kalıp

dudak uçlarında tükenirken sözcükler

Boşuna göçmen kuşlarının dönüşünü gözlemek

“Bir zamanlar” diye başlayınca cümleler ve aynalar böyle sus pus içinde iken

boşuna takvimleri eski günlere çevirmek

Boşuna duvarda sararırken fotoğraflar

her şey anı ve ayak sesleri çoktan terk etmişken kapıları

Boşunadır zilin çalmasını beklemek

Bilmezsin ten kokusunu taşıyan rüzgarı

Bilmezsin rüzgarın önünde koşan bulutların zulasındaki yağmuru

yağmurun ardında her zaman ayrılığın olduğunu da bilmezsin

Ve sen vedaların faili bellisi

ve sen sevdanın her zaman gizli öznesi oldukça

Her ayrılık sonrası

baharda dallarına su yürüyen

yeni sürgün fidanların beklediği yağmurlarla yarışır gözyaşları bilmezsin

Gözyaşlarıdır ki bekleyişlere yazgılı

Gözyaşlarıdır ki bekleme istasyonlarına çakılı

Gözyaşlarıdır ki ince bir yürek sızısıyla yastıklara emanet bırakılır

buz gibi yataklardan yalnız kalkarken uykusuz gecelerin sabahında

Bilmelisin cantanem

sevda demlenmiyor tek başına kalınca

(atilla ışık)

Seni seviyorum demeyi özlemek...

Bilirsiniz bu özlemi, sevdiğini özlemekten daha çok can yakar 'seni seviyorum' demeyi özlemek...

Aklınıza geldikçe bu sözcükler, dilinizin ucuna takılır ve sonu huzursuz bir sessizliktir... Bu sessizlikler eksik bir sevgiyle birikir içinizde.
Tüketilmiş bir sevda vardır ellerinizde. Birisi veya birileri tüketmiştir sevdanızı. Ve siz hep aynı soruları soruyorsunuzdur kendinize 'sevdalar
tükenir mi?' 'aşk eksilir mi?' Bilmezsiniz eksilen aşk değildir,
sizsinizdir gidenin ardından. Sevdiğinizi söyleyemedikçe eksilirsiniz.
Sevdiğinizin yokluğuna, seni seviyorum diyememenin acısına uyanırsınız her gün...

Giden gitmiştir ama hesabı verilmemiştir sevdanın. Birileri sevdanızı
tüketmiştir, sevdanızda sizi... Sanki sevdiğinize bir kez daha seni
seviyorum diyebilseniz geri dönecektir, 'bak sevdan ellerimde, onu hiç
bırakmadım' diyecektir sevdiğiniz... yalnızlığınızın avuntusudur bu... Ama
bir kez daha 'seni seviyorum' diyemezsiniz. Sevdanız artık
sessizliğinizdir. Sessizliğinizde eksilirsiniz ve sorularınıza bir yenisi  eklenir; 'sevda, eksiltir mi insanları?'

Gidenin bir gün geri dönmesinden, tekrar size 'seni seviyorum' demesinden korkarsınız. Öyle çok acımıştır ki içiniz, sessizliğiniz üzerinize öyle
sinmiştir ki sevdiğinizin dönmesini isteseniz de, korkarsınız. Çünkü siz  artık siz değilsinizdir. İçinde 'seni seviyorum'lar biriktirmiş,
bedenindeki dokunuşları göz yaşlarıyla yıkamaya çalışmış, yaraları
kanamasın diye birilerine sarılamayan birisinizdir artık...